Systeem

Mijn vader vroeg me, toen ik vanavond naar huis belde om even een status update te geven, of de armoede zichtbaar was. Dat was een goeie vraag. Natuurlijk zag ik in zowel Brazilie als in Argentinie zwervers, en mensen buiten slapen. Maar, rationeel en cijfermatig ingesteld als ik ben; wat is de definitie van armoede? Hoeveel procent moet dan ‘arm’ zijn? Ik hield het er maar op dat de tegenstellingen in ieder geval groot zijn. Terwijl sommige mensen luxe uit eten zijn op de Belgrade Avenue, ligt letterlijk 2 meter verderop iemand, met kind, in de buitenlucht op een smerig matras te slapen.

Ik ben een systeem denker. Ik geloof in systemen, in volume, modellen, in mechanismen. Om iets voor elkaar te krijgen in de wereld geloof ik niet in een eenmalig gebaar. Er moet een herhaalbaar ‘recept’ achter zitten, noem het duurzaam of een ander modieus woord, zodat er niet eenmalig iets gedaan wordt, maar dat het zich in stand kan houden. Dat betekent een constante instroom van ‘resources’, meestal in de vorm van geld, een goed verdienmodel (businessmodel dus), een duidelijke ‘toegevoegde waarde’ voor de samenleving. Sommige mensen zullen het ‘gebakken lucht’ vinden. Ik denk dat dat het fundament is waar de gehele samenleving op drijft. Zonder een systeem geen structurele verbeteringen en blijft het uiteindelijk bij hetzelfde, alle goeie bedoelingen ten spijt. Een nieuw initiatief moet gebaseerd zijn op een systeem, en schaalbaar zijn, dan geloof ik er in.

Een systeem hoeft niet perse voor een bedrijf te gelden. Dat geldt ook voor een ‘goed doel’, een sociale onderneming dus, of een land. Brazilie heeft op dit moment een zeer goed werkend systeem. Dit leidt tot groeipercentages van 10% of meer. Daarmee is nu de arme bevolking nog lang niet geholpen. En er moet nog heel wat gebeuren. Maar de onderstroom, de basis, wordt nu gelegd; groeiende economische welvaart. De sociale en economische overwaarde die dan ontstaat kan makkelijker dan hiervoor gebruikt worden om de onderklasse van de samenleving te ondersteunen. In Brazilie, een sociaal land, is dat heel duidelijk aan het gebeuren. Dat geeft veel hoop en energie. Argentinie is nog niet zover, maar het zit er aan te komen. Gesteund door globalisatie en door Europa en Amerika, waar de groeicijfers niet hoog zijn, en waar dus grote hoeveelheden geld naar nieuwe markten gaat, zoals in Zuid-Amerika.

Dus is hier armoede? Ja. Hoeveel? Geen idee. Maar ik heb wel een beetje hoop, als er maar een stabiele overheid is.

Ik kom net terug van de McDonalds. De makkelijke weg gekozen, geen zin om iets ‘echt Buenos Aires’ uit te zoeken, stortte ik me op een ‘McNuggets menu’. Ik ging aan het raam zitten. Aan de andere kant van het raam zat een moeder en twee kinderen. Vervuild. Niets meer te doen dan te bedelen en te tekenen in een gevonden kladblok. Een van de twee kinderen, een jongetje, maximaal 8, probeerde geld te bedelen. Ik keek terwijl ik mijn McNuggets menu naar binnen werkte recht in zijn gezicht.

Ondanks mijn geloof in het systeem toch maar $10 gegeven.