Straatkinderen

De maandag staat in het teken van het bezoeken van een aantal Be More projecten met Michel. Tamara haalt vrijwilligers op van het vliegveld, dus zij is die dag druk met andere dingen. We rijden langs Agape Child Care. Hier ben ik in maart ook al geweest, het is het project waar Michel en Jetske ooit hun eerste vrijwilligerswerk deden, en waar de inspiratie om later Be More te beginnen ontstaan is. De aanwezige kinderen gebruiken ons als klimrek, snotteren ons helemaal onder,  commanderen dat de schommel geduwd moet worden (‘push’, ‘push’!) en laten ons met een beetje pech ook nog Mexicaanse griep oplopen. Maar kan je lieve kleine kindjes iets weigeren? We zijn nog niet ziek geworden in ieder geval.

Daarna rijden we snel door naar het centrum van Durban, waar Tom van Umthombo ons op zit te wachten om gezamenlijk een hapje te eten. Tom is een bijzondere man. Boomlang, zonnebril op het voorhoofd, surfers-look, afkomstig uit Engeland. Vol enthousiasme vertelt hij over Umthombo. Umthombo is een project dat een schuilplaats biedt voor straatkinderen in Durban. Ze zijn net in een nieuw pand getrokken, dus hij vraagt ons of we het willen zien. We lopen al wat achter op schema, maar onze nieuwsgierigheid wint het, en we rijden achter Tom aan naar de nieuwe lokatie. Tom vertelt ons dat we ons nu op zo ongeveer de gevaarlijkste plek van Durban bevinden. Enigszin ongerust kijk ik om me heen. Maar in no-time komen er allemaal kinderen tot een jaar of 14 op ons af, die ons groeten, omhelsen, zwaaien en ons welkom heten. Allemaal groeten ze Tom. Ik kan me bijna niet voorstellen dat dit gevaarlijke straatkinderen zijn, het enige dat ik zie is vriendelijke kinderen, en ik voel me geheel veilig, voel me bijna schuldig dat ik nog geen minuut eerder ongerust was.

We lopen het gebouw binnen en ik kijk m’n ogen uit. Er is een kleine binnenplaats, waar overal kinderen rondlopen. Het is prachtig en kleurrijk beschilderd. Tom leidt ons in hoog tempo door het gebouw heen, en we zijn erg onder de indruk van de professionaliteit en de uitstraling van het geheel. Umthombo doet ook Umthombo Travel, waar je bijvoorbeeld met (of tegen) straatkinderen kan voetballen, of met ze kan surfen. Ze gaan ook een shop opzetten, bv met Umthombo t-shirts, en er zijn allerlei andere initiatieven, zoals ook een shelter voor ouderen, die al begonnen zijn. Het is geen gemakkelijk project voor vrijwilligers uit Nederland, maar wel een van de meest inspirerende en leerzame projecten, dat is duidelijk.

Onder de indruk van dit mooie project stappen we weer in de auto om gauw naar Bobby Bear te racen. Michel heeft daar nog een gesprek, en ik ga met de auto even boodschappen doen. Het links rijden is niet zo’n probleem meer, maar het blijft wel wennen, zeker in je eentje, om constant op je hoede te zijn, de auto goed op slot te zetten etc. Iedereen waarschuwt constant dat het zo onveilig is in Zuid-Afrika, en in Durban in bijzonder. Gelukkig blijft het voor mij tot nu toe bij verhalen en is me nog niets overkomen.

‘s Avonds eten we pizza bij Jackie, en ik bereid me voor op de volgende dag: ik heb op advies van Michel en Tamara besloten om morgen naar het Hluhluwe Park (spreek uit ‘sluusluu-ie’) te gaan rijden, een ‘game park’ met wilde beesten. Vier uur autorijden, maar het schijnt enorm de moeite waard te zijn. Ben zeer benieuwd!