Om 5 uur staan we op in Entebbe Backpackers en Jeroen brengt ons naar het vliegveld. Via een tussenstop in Johannesburg, waar ik mooi het 2e deel van de Millenium triologie op de kop kon tikken, arriveren we rond 2 uur in Durban. Met een rental car zoeven we over de Zuid-Afrikaanse supersnelwegen. Wat een verschil toch met Uganda. We komen aan bij Jackie van Bobbie Bear, die opnieuw een van hun ‘cottages’ ter beschikking stelt, net als bij de vorige trip. Erg aardig! En de cottage heeft een warme douche, wat voelt dat als een enorme luxe na een weekje koud douchen! Tamara, de regio coordinator van Be More in Durban, is al bij Jackie, dus we eten wat en kletsen tot savonds laat over van alles.
De volgende dag gaan Tamara en Michel bijkletsen en werken aan een nieuw initiatief van Be More: Be More Travel. Ik had bedacht dat dat een mooi moment was voor mij om meer van Zuid-Afrika te gaan bekijken. Valley of a thousand hills lijkt me wel wat. Heuvels, dat klinkt goed. Een klein probleem: nu chaffeur Michel in het huisje blijft zitten zal ik dus zelf moeten gaan auto rijden. En dat betekent niet alleen na lange tijd weer eens een schakel auto rijden maar vooral links rijden. Ai!
Met Michel doe ik een proefritje naar de lokale supermarkt om de hoek. Het begint al goed: ik stap in en grijp links van me naar de gordel. Helaas, die zit rechts van me uiteraard. Ik wil het knipperlicht aanzetten en daar begint de ruitenwisser vrolijk heen en weer te zwaaien. Het is enorm heuvelachtig hier, dus meteen slaat ook de auto af omdat ik niet op tijd schakel. Bij het oversteken van de weg kijk ik eerst naar links, dan naar rechts en dan weer links. Dat is niet handig, want het verkeer rechts is het ‘dichtsbij’. Ik grijp steeds naar de versnellingspook rechts, maar kom vergeefs uit bij deurklink. Ik zoek wanhopig rechts van me naar de binnenspiegel, maar die zit ineens links! Automatisch wil ik de auto steeds een beetje naar links sturen, waardoor Michel zich zorgen begint te maken dat ik daar de muur/bomen/stoep raak. Zucht.
Kortom, ik heb het gevoel dat ik voor het eerst weer rijles heb. Met dit grote verschil dat je verbazingwekkend snel leert hoe je links moet rijden. ‘s middags rijd ik redelijk probleemloos naar de ‘Valley of a thousand hills’. Ik vergaap me aan de prachtige uitzichten, eet een muffin met ‘fruit juice’ terwijl ik een spectaculair uitzicht heb, prima allemaal dus. Rond 5 uur ben ik weer in het huisje, waar Michel en Tamara nog steeds zitten te werken. Michel en ik hadden ‘s ochtends boodschappen gedaan (in de enorm drukke supermarkt, op zondag), en dus kookt Michel een goeie maaltijd en kletsen we de avond vol. Opnieuw een geslaagde dag.