Laatste dagen Uganda

Na een relaxed middagje een boek lezen (Millenium triologie deel 1, had ik nou maar deel 2 en 3 ook hier, wat een spannend boek), mijn oma bellen (ze is 94 en ik bel haar elke keer als ik in het buitenland zit om te vertellen hoe het eruit ziet), mijn ouders (zij zijn nu op vakantie in Spanje, en een vertraging van minstens 1 seconde op de telefoonlijn maakte dat we een kort gesprek hadden) staan rond half 6 Michel en Jeroen weer bij het backpackers hotel om mij op te pikken om naar ‘Ten Tables’ te gaan. Ten Tables is een Mzungu restaurant, opgezet door Amerikanen, en we eten en kletsen de avond door samen met 2 vrijwilligers van Be More en twee studentes gezondheidswetenschappen uit Maastricht die in een Ugandees ziekenhuis coschappen lopen. We verbazen ons gezamenlijk over Ugandese eigenaardigheden, praten een beetje over de dingen die we in Uganda meemaken, maken veel grappen, kortom een heel gezellige avond. Rond 11 uur zijn we weer terug bij Backpackers Masaka, waar we nog even kort kennismaken met een Duits stel dat met de motor van Duitsland naar Kaapstad aan het rijden is.

De volgende ochtend gaan Michel en Jeroen (Ben zoals ze hem hier noemen, ze kunnen Jeroen niet uitspreken) weer naar een aantal projecten. Deze projecten heb ik al gezien dus ik besluit nog een keer bij het hotel te blijven, en het boek uit te lezen. Rond 1 uur komen ze me weer oppikken en verhuizen we naar een relaxed terrasje midden in Masaka, opgezet door een aantal Denen. We brainstormen over Be More Travel, drinken een ‘fruit juice’ en eten een geheel hand gemaakte hamburger. Daar kan echt geen enkele fast food keten tegen op. Terug in het hotel kletsen we de avond vol, en ik lig voor mijn doen uitzonderlijk vroeg in bed, rond half 11.

Om half 7 word ik vanzelf wakker, en is het nog net donker. Langzaam zie ik het licht worden, de vogeltjes beginnen te fluiten (en die fluiten heel anders dan in Nederland), een haan kraait, honden beginnen te blaffen. De wereld ontwaakt. Wat prachtig.

Dit is echter alweer de laatste dag hier in Masaka, dus we moeten onze spullen gaan pakken na opnieuw weer een prachtige en indrukwekkende week in Uganda. We zijn echter nog niet weg. Want helaas, een lekke band. En hier komt het blank zijn toch echt van pas: de band loopt langzaam leeg dus we rijden zo snel mogelijk naar het dichtst bij zijnde tank station met garage. En omdat we blanken zijn worden we meteen geholpen, en dus is 20 minuten later de band geplakt en zijn we onderweg naar Kampala. We stoppen nog even bij de evenaar, en eten daar een muffin en een fruit juice, en we checken met de GPS of de evenaar wel echt de evenaar is. Voor de mensen die zich daar zorgen over maakten: het is echt de evenaar!

Rond 3 uur komen we in het centrum van Kampala, waar we een korte afspraak hebben met een project dat Be More hebben leren kennen tijdens de piloot maand in februari. Daarna rijden we door naar Entebbe Backpackers, waar we rond half 6 aankomen. Een bier en een douche later verhuizen we naar een pizza tent waarvan Jeroen zei dat het de beste pizza’s ooit serveerde, en het bovendien een prachtige lokatie is. En hij heeft absoluut niet gelogen. We zitten aan het strand, direct aan het Victoria Meer. Dat meer is het een na grootste meer ter wereld, en is zo groot dat het zelfs een beetje eb en vloed wordt. Het zonnetje schijnt, en het leven is goed. Wat een luxe.

Het leven wordt snel echter ietsje minder goed. Eerst komen er kinderbedelaars langs, die zo’n zielig mogelijk gezicht trekken en proberen maiskolfen te verkopen aan ons. Vervolgens komen er twee knappe Ugandeze vrouwen langs, die vragen of we nog ‘company’ zoeken voor de avond. Dat zien we niet bepaald zitten uiteraard. En daarna worden we overvallen door een zee van kleine vliegjes, die blijkbaar rond de scherming met z’n miljoenen tegelijkertijd aktief worden. Tijd om te verhuizen van het strandje naar het bijgelegen overdekte terrasje. Daar worden de pizza’s geserveerd, die inderdaad bijzonder lekker zijn. We toasten op een uitstekende week, betalen en gaan opnieuw naar Cacave Republic, het cafeetje waar we ook geweest waren toen we vorige week zondag aan kwamen. Het lijkt wel een eeuw geleden. Jeroen kent ondertussen wat Ugandezen die er ook verschijnen, en we vermaken ons met cultuurverschillen en spraakverwarringen. Rond half 12 zijn we weer terug om een kort nachtje te slapen: om 5 uur moeten we weer opstaan om het vliegtuig naar Zuid-Afrika te gaan halen. Het was een mooie week, op naar deel 2: Zuid-Afrika.