Nieuwe eerste indruk

Na een prima verlopen reis zijn we mooi op tijd in Entebbe, Uganda. Rond 8 uur ‘s avonds haalt Jeroen, de regiocoordinator van Be More in Uganda, ons op van het vliegveld. Onmiddelijk als we het vliegveld aflopen valt me op hoe verschrikkelijk donker het is. Stadsverlichting ontbreek vrijwel volledig, en ook veel huizen hebben geen verlichting. Dat geeft een beetje het effect zoals in Nederland als de stroom uitvalt in een wijk of stad. Alleen is het hier continue. We rijden met Jeroen’s auto naar Entebbe packbackers, en gaan meteen door naar een cafeetje in de buurt om een welkomst biertje te drinken. We moeten de volgende ochtend om half 7 alweer op, om door te reizen naar Jinja, dus heel laat wordt het niet. Rond 11 uur zijn we weer terug bij Backpackers Entebbe, en doen een poging te slapen. Het is er erg warm, het is onrustig, dus ondanks dat ik al aardig moe ben val ik zeer slecht in slaap. Maar wel in Uganda!

De volgende ochtend staan we vroeg op en reizen naar Jinja, een plaatsje ten noorden van Kampala, waar we op zoek gaan bij een vrijwilligers organisatie opgezet door 2 Ugandezen met de naam OGLM. Een daarvan hadden we in februari al gesproken, en hij had al veel bereikt. We moeten er om 9 uur zijn, was althans de bedoeling. We hadden echter geen rekening gehouden met de enorme files in de binnenstad van Kampala. Door gebrek aan ‘city planning’ staan overal files, met name bij rotondes, met als effect dat we uiteindelijk pas rond half 11 bij OGLM zijn. Na een korte kennismaking stellen zij voor meteen bij een project te gaan kijken. Enthousiast stappen we weer in de auto, maar dat enthousiasme zakt snel als we vervolgens weer bijna 3 kwartier doorrijden naar dat project. Na wat gepruts slagen we er in op een iphone op Google Maps te kijken waar we precies zijn, en het blijkt dat we nog verder noordelijk zijn. En we moeten vanavond naar Masaka, en dat betekent terug naar Kampala, en dan nog eens 120 km over slechte wegen, dus effectief lopen we de kans op een rit van in totaal 6 uur weer helemaal terug, nadat we al uren in de auto hebben gezeten.

Het project zelf laat ons dit echter vergeten. Het is een erg leuke community, waar vrijwilligers meehelpen met lokale experts, zodat ze gezamenlijk wc’s (latrines) en gebouwen opzetten, pompen en regenwaterwinning etc aanleggen. Ook doen ze mee aan het ‘One Laptop Per Child’ project en staan er dus zeker 30 knalgroene mini laptops op te laden op zonne-energie, en Internet via een mobiele data verbinding. En dat midden in de rimboe. Erg leuk om te bekijken. Rond 1 uur stappen we weer in de auto, en we zijn daadwerkelijk tot half 8 savonds aan het rijden. Precies op tijd, want om half 8 wordt het donker, en omdat we precies op de evenaar zitten wordt het in 10 minuten ook echt donker. Ugandezen hebben de neiging om dan maar de grote verlichting van de auto constant aan te zetten, zodat je helemaal niets ziet, dus we zijn blij voor donker op de Kampala backpackers hotel te zijn.

Gedurende de rit komen we langs de oorsprong van de Nijl bij Jinja. We hebben helaas geen tijd om hier even te stoppen en rond te kijken. Ik zie echter wel een bordje met ‘de Nijl’ erop, dus in een flits bedenk ik dat dat wel een leuke foto is, en pak mijn camera en maak vanuit de rijdende auto een foto. Helaas had ik even iets over het hoofd gezien: er stonden 2 militairen onder, en foto’s maken van militairen is verboden.

Dus we worden onmiddelijk naar de kant geredigeerd, en de man houdt zijn geweer half in de aanslag terwijl hij mijn paspoort opeist en mij de auto uit dwingt. Er zijn momenten dat ik me wel eens relaxter gevoeld heb in ieder geval. Hij zegt dat het ‘very bad, very bad’ is, zegt dat we naar het politiekantoor moeten, wil de foto zien en mn paspoort, en ik vrees het ergste. Naar het politiekantoor, uren daar zitten, en vast komen te zitten in een of ander burocratisch proces. Totdat ineens de woorden komen; ‘give me money’. Het bedrag mag ik zelf weten. Ik overleg heel kort met Michel en Jeroen en besluit 20.000 shilling te ‘bieden’, ongeveer 6 euro. Dat wordt meteen geaccepteerd, en tot onze grote verrassing verandert de man ineens totaal. Hij is ineens onze beste vriend, wil onze namen weten, wil ons wel rondleiden langs de Nijl, en geeft mij zijn telefooonnummer zodat ik hem kan bellen voor een rondleiding. Enigszins verbijsterd stap ik weer in de auto en rijden we weer door. Jeroen geeft gas en we praten meteen na wat er nou toch gebeurt is. Helaas vergeten we daardoor heel even op de weg te laten en gaan dus met 50km/h over een enorme ‘speed bump’ en zitten geheel opgeschud in de auto. De auto is nog heel, en we rijden door naar Kampala.

Rond half 8 zijn we dus in Kampala, maken kennis met twee vrijwilligers die hier zitten, nemen een biertje en eten wat, en gaan (zeker voor mijn doen) vroeg naar bed: half 11. Om half 9 word ik voor het eerst sinds dagen goed uitgeslapen wakker, wat een luxe.