Vrijdag was een meerkeuze programma. We konden kiezen uit twee programma’s die dag, en de groep werd dus opgesplitst in 2 kleine groepen. Ik koos de groep die Art. Lebedev, Gameland en Novaya Gazetta ging bezoeken.
Als eerste gingen we bij Art. Lebedev langs. Art met een . erachter, omdat het een afkorting is van Artemy. Na een kleine zoektocht arriveerden we bij de studios. Maar daar was geen manager te vinden, enkel een jonge vrouw die ‘sales’ deed en ons opving. Er was ondanks dat het 10 uur was bijna niemand te zien in het kantoor, en al snel bleek waarom: er zijn geen officiele werktijden, het is een creatief proces en iedereen mag dus binnenkomen wanneer hij of zij wil, en ook vertrekken wanneer hij wil. Of niet, en dan kan je ook blijven slapen. En dus troffen we een slapende medewerker op een bank aan. De studio zelf is de marktleider in de Russische markt, en maakt naast webdesigns ook industriele spullen en software. Ze hebben rond de 150 mensen in dienst.
Er was wat teleurstelling bij de groep dat er niemand ‘officieel’ van Art. Lebedev was, maar ik vermaakte me er zo ook prima. De hele studio was een soort ‘museum’, met overal oude computers, lampen, meubels en andere onbestemde zaken. Er was een grote hal met een grote muur, waarop soms films gepresenteerd worden. De hele uitstraling had iets kunstzinnigs en creatiefs over zich, maar ook wel iets ‘ouds’. Ik vond het prachtig.
Het pronkstuk van Art. Lebedev is de ‘Optimus Maximus’. De naam is al mooi natuurlijk, maar waar het om gaat is een toetsenbord waarbij elke toets een LCD schermpje is. En dat betekent bijvoorbeeld dat als je op shift drukt, de letters al zichtbaar hoofdletters worden, en dat je heel gemakkelijk kan switchen van cyrillisch naar latijns schrijft en terug. Maar ook eigenaardige ‘arkanoid’ spelletjes kan spelen op dat toetsenbord. Een echt hebbeding, waar zowel Vincent Everts als ik verlekkerd naar keken, maar de aanschafprijs van 1500 euro hield ons nogal tegen. Helaas, geen mooi toetsenbord voor ons dus.
Omdat we nog wat andere Art. Lebedev artikelen wilden kopen gingen we op zoek naar een Art. Lebedev store, die volgens de beschrijving dicht bij was. Na even zoeken vonden we het winkeltje, en investeerden we weer rijkelijk in de Russische economie.
Door het winkelbezoek liep het eten een beetje in het honderd, en gingen we in een keer door naar Gameland, waar we spraken met Dmitri Agarunov, de oprichter. Een gepassioneerde, inspirerende man, die al heel wat meegemaakt had in zijn persoonlijke en zakelijke leven, meerdere keren failliet was gegaan, maar nog steeds hard aan het vechten was om met ‘zijn’ gameland de wereld te veroveren. En tegelijkertijd met een stevige zoektocht bezig was om te kijken hoe de transitie van een blad naar internet zou moeten gaan, met name qua businessmodel. Dat thema alleen al zorgde voor stevige discussie met ons.
Na dit bezoek reisden we door naar Novaya Gazetta. Dit is de enige zelfstandige krant in Rusland waar de overheid nog kritisch gevolg werd. Hierdoor waren ook al meerdere journalisten, soms in onduidelijke omstandigheden, overleden, en het was duidelijk dat ze met deze krant regelmatig op de tenen van de machthebbers stonden. Fondsen werven, journalisten aannemen etc was allemaal aanzienlijk lastiger dan bij een ‘normale’ krant. Helaas zat bij dit gesprek een tolk, waardoor een echte dialoog niet goed op gang. Jammer gezien het toch belangrijke onderwerp.
We gingen terug naar het hotel, om ons klaar te maken voor de netwerkborrel, waar we veel Russen die we de afgelopen week hadden gesproken weer zouden zien. Na 2 uur was de borrel weer afgelopen, en na een groepsfoto maakten we ons klaar voor het (late) avondeten en de gang naar Club Soho Rooms!
De club was een belevenis. Extreem luxe, 3 zalen, overal champagne koelers, eigen bediening, het kon allemaal niet op. De prijs was er dan ook naar. Door de ‘facecheck’, de controle aan de deur of je wel knap genoeg was om er in te mogen, waren de mensen, met name de vrouwen, allemaal erg knap, en dus keken we ons ogen uit in deze club. Een hele show werd opgevoerd op de dansvloer, inclusief kooien boven het publiek waarin profesionele danseressen in dansten. En dan was er nog de cocktail lounge, bovenop het dak, inclusief zwembad en weer een eigen DJ. Het is een van de topclubs van Moskou, en het was voor ons snel duidelijk waarom.
Om half 5 ‘s nachts begon ik wel erg moe te worden, veel mensen van onze groep waren al terug naar het hotel, dus pakte ik samen met 2 anderen een taxi terug. Deden we er de heenweg zeker een half uur over, de terugweg ging in minder dan 5 minuten. De snelheid van de taxi lag af en toe ruim boven de 120km/h, dat schiet op. Gecombineerd met keiharde techno in de taxi en veel bier en wodka was deze hele nacht, inclusief terugreis, een surrealistische, maar niet te missen, ervaring.