Woensdag – Wimax, treinreis naar Moskou, taxi’s en superdeluxe hotel

Op woensdag haasten we ons naar het kantoor van het bedrijf Yota. Hier zien we een eigenaardig verschijnsel: een kamertje vol met schoenen. Het duurt even voordat we door hebben wat dit is: als het regent, sneeuwt etc heeft iedereen hele zware, vieze schoenen aan en die kan je hier wisselen.

We ontmoeten de zeer energieke CEO van Yota, 31 jaar oud. Yota is een ‘startup’, maar van een andere dimensie dan wij kennen. In 2 jaar tijd is er al 500 miljoen dollar in gegaan, en werken er nu 800 mensen. Ze leveren Internet toegang voor de russen door middel van een nieuwe technologie genaamd Wimax. Een soort breedband internet zoals je thuis hebt via kabel of ADSL, maar dan draadloos en overal, voorlopig nog vooral in de grote steden. Het gaat maar 30 euro per maand kosten voor unlimited internet, en ze leveren er oa een kleine USB stick bij, waarmee je dus waar je maar bent supersnel kan internetten. De gehele groep, Vincent Everts voorop, is razend enthousiast. Dit is nog eens doorpakken. Tegelijkertijd is het ook duidelijk dat de staat zich hier sterk mee bemoeit. IT is een belangrijke peiler voor het toekomstige Rusland, en dus heeft de staat ook een stevig aandeel in Yota.  Er is 2 jaar aan gebouwd, en sinds 1 juni kunnen de Russen het aanschaffen, wat als we het goed begrijpen ook al flink gebeurt. En logisch, want door gebrek aan een goeie kabel infrastructuur zijn er niet zoveel goeie alternatieven, en nog maar 25% van de Russen heeft Internet, een stevige groeimarkt dus. In 2010 verwacht de CEO al break even te zijn, wel enkel operationeel, dus hoe die halve miljard dollar terugverdiend moet gaan worden is nog even niet helemaal duidelijk.

Vincent Everts slaagt er in zo’n USB stick te mogen lenen gedurende de week, en zorgt ervoor dat zijn Macbook internet kan sharen, wat in de praktijk betekent dat de gehele groep de hele week werkelijk overal, van de metro tot aan hoge gebouwen, constant razendsnel, gratis, internet hebben, zolang Vincent zijn laptop heeft aanstaan dan. Hierdoor kunnen we foto’s en video’s meteen nadat we ze gemaakt hebben uploaden, twitteren, videoconferencen, live video streamen, overal waar we zijn. Voor een groep ‘extreme early adopters’ zoals wij zijn natuurlijk een briljante vinding, en dus komen er de rest van de week nog heel wat discussies waarom we dit in Nederland nog niet hebben, en wanneer het dan wel zou kunnen. Je ‘internet experience’ wordt er in geval totaal anders van, zeker als je onderweg bent.

Na deze enerverende presentatie racen we naar UFT, een organisatie dat over de hele wereld mobiele applicaties maakt, met name in de entertainment hoek. Het is er warm, ik heb weinig geslapen en ben moe, en de flitsende pitch van Yota zit nog in het hoofd, dus ik heb moeite om het goed te volgen.

Na deze presentatie gaan we door naar Reksoft, een outsource bedrijf. Om voor mij niet geheel duidelijke reden is dat bij een advocatenburo. Dit buro zit in een pand dat op het eerste gezicht een enigszins slecht onderhouden woonhuis met een enorme trappenhuis lijkt te zijn. Maar na een verdieping of 6 ons naar boven slepen (de lift kan maar 1 persoon tegelijkertijd bevatten, nog nooit zo’n kleine lift gezien!), blijkt daar een chique en groot kantoor te zitten. De CEO van Reksoft blijkt nog op het vliegveld te zijn, komt net terug uit Londen, en dus moeten we wachten. Met de wimax van Vincent is dat geen probleem meer natuurlijk, sommige kijken even het journaal of een live videoverslag van een raadsbijeenkomst in Arnhem. We krijgen na een half uurtje een zeer interessante presentatie van een van de juristen van het advocatenburo over hoe het legale systeem werkt. In de praktijk komt het er op neer dat het hele huidige Russische rechtsysteem uberhaupt pas 10 jaar bestaat, en dat de meest seniore advocaten daardoor begin 30 zijn. Jurisprudentie is er bijna niet, en je moet altijd goed blijven opletten, maar in principe werkt het systeem prima verder. De belasting is laag voor de burgers, relatief hoog voor bedrijven. Op het moment dat je een bedrijf bezit dat ‘strategisch relevant’ voor Rusland wordt moet je gaan opletten, want dan kan de staat zich er ineens mee gaan bemoeien, het bedrijf gaan onteigenen, het bestuur vervangen etc. Maar dat is in de praktijk maar een klein deel van de markt, het overgrote deel heeft hier helemaal geen last van. Een bedrijf oprichten is zeer simpel en goedkoop, weinig burocratie hiervoor, zelfs als je dat als buitenlander wil doen.

De CEO van Reksoft arriveert, maar nu hebben we helaas nog maar een half uurtje want daarna moeten we naar het station. Het blijft dus een beetje bij een elevator pitch. Omdat ik al veel outsource bedrijven heb gesproken in het verleden en GX er bovendien vorig jaar weer mee is gestopt is dit voor mij niet het meest interessante onderdeel.

In hoog tempo marcheren we nu door de stromende regen naar het treinstation. We reizen hiermee naar Moskou. De trein missen is niet echt een optie:  de volgende trein gaat pas de volgende dag. En zo’n groep meeslepen naar een station is uiteraard een hele opgave. Maar Dorrit, onze strenge reisleidster, slaagt er opnieuw ruimschoots in om het te halen. We zetten ons neer in de trein die rechtstreeks uit de Sovjet tijd lijkt te komen, en maken ons op voor een reis van een uurtje of 7 naar Moskou.

Het uitzicht in de trein is saaier dan je zou denken. Je moet flink van bomen houden twitterde ik al. We leuteren, slapen en vervelen ons erdoorheen, en komen netjes op tijd om 11 uur op Moskou aan. We vinden het maar een beetje klein treinstation voor zo’n grote stad, maar het blijkt al snel waarom: voor elke bestemming is een apart station, dit is enkel het station voor het traject Moskou – St Petersburg!

De bedoeling is dat we naar ons hotel gaan met de taxi. We maken dus kennis met het taxi ‘systeem’ van Moskou. De korte samenvatting is dat het een chaos is. Iedereen kan taxi spelen in Moskou, ook als er geen enkel logo of iets anders ‘officieels’ op de auto staat. Sterker nog, als de auto een ‘officiele’ taxi lijkt te zijn met een taxi bordje erop, is de kans groot dat ook dat geheel op eigen initiatief is gebeurd. De prijs is altijd onderhandelbaar, en fluctueert van 200 roebel (5 euro) tot aan 1000 roebel (25 euro), vaak voor precies dezelfde rit. Je onderhandelt van tevoren over de prijs, waarbij in de praktijk gebleken is dat in minstens de helft van de gevallen de taxi chaffeur ook geen idee heeft waar ie heen moet omdat ie het adres niet kan lezen (bv omdat ze geen latijnse letters kunnen lezen, alleen cyrillisch), of zelfs helemaal niet kent. Dus niet alleen wij gaan af en toe de boot in omdat we teveel betalen, ook de taxichaffeur soms, als de bestemming veel verder blijkt te zijn als ie had verwacht. De kwaliteit van de taxi auto’s is zeer bedenkelijk, ramen kunnen niet open, ‘check engine’ en andere lampjes branden vaak, muziek staat vaak te hard. Taxi’s rijden werkelijk overal, maar omdat ze niet herkenbaar zijn valt dat op het eerste gezicht niet op, zoals in New York. Als je je hand op steekt, ook op rustige straten, stopt er gemiddeld binnen een minuut een taxi. Erg handig dus, zelfs met bovenstaande ‘handicaps’, en het is elke keer weer een leuk avontuur voor ons.

Qua verkeersregels is het mij volstrekt onduidelijk hoe het werkt, en ik vermoed de locals van Moskou zelf ook. Er zijn in ieder geval niet aanwijsbaar snelheidslimieten (uberhaupt zijn er niet veel verkeersborden) dus meerdere keren heb ik 120 km/h op de kilometerteller van de taxi zien verschijnen, midden in Moskou. Sommige wegen zijn enorm breed, 8 baans of meer, soms is het ineens smal. Sommige wegen zijn eenrichting, maar dat wil niet zeggen dat mensen er soms niet toch in rijden. Politie heb ik bijna niet gezien. Een jungle dus. Dit was bijvoobeeld in Bejing ook, het enige voordeel hier is dat het wat minder extreem druk lijkt en er veel minder fietsers en motors doorheen rijden waardoor het veel overzichtelijker wordt. Door het metro stelsel komt de voetganger er eigenlijk nog best goed vanaf, vaak kan je oversteken door de trappen van de metro tunnels te gebruiken. Fietsers zijn er niet.

We checken in in het Hyatt Hotel. Ik dacht toch wel redelijk wat chique hotels gezien te hebben, maar deze overtreft ze allemaal. Een enorm grote hotelkamer, briljante flat screen TV, prachtige badkamer, een fruitschaaltje staat klaar, het is prachtig. Ik denk maar niet teveel na over hoeveel dit gekost heeft, alhoewel Dorrit vertelde dat het goedkoper was dan het hotel in St Petersburg. Het is niet druk in het hotel, dus we vrezen dat de recessie ook hier z’n slag heeft geslagen. Na een kort biertje met @iskandr (a 6 euro per bier) op de 8e verdieping (met dakterras met vol uitzicht over de stad) en een korte douche val ik in een diepe slaap in mijn superdeluxe mega bed.