Guten Tag München

Op donderdag avond vertrekken we per slaaptrein naar Munchen. We, dat is Peter uit Zeist, en Evert uit Delft, en ikzelf uit Nijmegen. We komen van alle kanten uit Nederland dus. Elk jaar gaan we een lang weekend naar een Europese stad. We bezoeken wat bezienswaardigheden, praten bij over de belangrijke maar vooral ook bijzonder onbelangrijke dingen des levens, drinken en eten, en maken de ene flauwe grap na de ander, bij voorkeur ten koste van de ander. Een mannenweekend dus, en een traditie van 4 jaar nu, waar ik elk jaar naar uitkijk.

Dit jaar een experiment: met de slaaptrein in plaats van met het vliegtuig. Het leek ons wel iets avontuurlijks en speciaals hebben om met de trein ‘s nachts te reizen ipv een ramvol vliegtuig.  De taakverdeling is al 4 jaar hetzelfde: Evert regelt het vervoer, ik het hotel en Peter, als ‘punaise koning’ (hij heeft een onwaarschijnlijke hoeveelheid punaises in Google Earth geplaatst, omdat hij alles wat hij bezoekt in Nederland als punaise markeert in dat programma), de attrakties ter  plaatse.

Het trein experiment valt me een beetje tegen. Ik had een ramvolle, zeer intensieve week achter de rug, en de trein is nu niet echt een bolwerk van luxe. Bovendien komen we om 7 uur ’s ochtends aan in Munchen, en dus worden we om half 7 al wakker gemaakt. Mensen die me een beetje kennen weten dat dit niet mijn sterkste punt van de dag is, en als ik dan niet helemaal uitgerust ben wordt het er niet bepaald beter op.

Maar dat mag de pret niet drukken, we zijn in Munchen gearriveerd en besluiten eerst naar ons hotel te lopen, om te kijken of we onze koffers daar kunnen stallen, ook al is het nog zo vroeg. Gelukkig, dat blijkt geen probleem, en wij besteden een flink deel van de dag aan het bekijken van de bezienswaardigheden in Munchen, om daarna in het hotel te crashen en een beetje bij te slapen.

Het hotel is buitengewoon. De reviews op bookings.com waren zeer positief, maar dat zegt natuurlijk niets. Voor je het weet heb je net die ene kamer met een slecht uitzicht, herrie van de straat, vieze douche of iets anders. Maar dat blijkt dit keer zeker niet het geval. Supersnel inchecken, een prachtige net gerenoveerde kamer, prima bedden, gratis draadloos internet en een douche met een enorme douchekop, een stortbak zo ongeveer. Zo’n douchekop moet ik thuis ook besluit ik. Ik vrees niet bepaald waterzuinig, maar toch.

De stad zelf is een beetje rare mix van bouwstijlen. Veel is herbouwd omdat er van alles gebombardeerd is in de 2e wereldoorlog. De NSDAP is hier begonnen, maar je ziet het bijna nergens terug. Het is historische grond, maar de Duitsers lijken er nog niet aan toe om dit te erkennen. Sommige gebouwen zijn werkelijk schitterend, andere meer beton-achtig. Het doet me soms denken aan de markt in Nijmegen, waar je als je richting de Waag en de Blauwe Hand kijkt je een prachtige stad ziet, tot je omdraait en het foeilelijke gebouw van de Hema en de V&D ziet. De bevolking is gemiddeld genomen wat ouder, maar erg west-Europees gekleed. We voelen ons op ons gemak en we voelen ons er thuis.

’s Avonds besluiten we te gaan eten in een van de mega biertafel restaurants/cafes. Het zijn enorme lokalen, met personeel helemaal als ober gekleed. Snelle bediening, en vele liters bier worden er constant weggezet. Tot onze verbazing begint het bierdrinken overigens al om 9 uur ’s ochtends, en dan zeker niet een klein glaasje. Even wennen. De bierlokalen zijn indrukwekkend, we snappen geen barst van de menukaart ondanks ons middelbaar school Duits, kortom een geslaagde avond.

Zaterdag besluiten we dat we de ‘Eagles Nest’ willen gaan bekijken, het ‘vakantie resort’ van Hitler helemaal zuidelijk, bijna in Oostenrijk. Ik prijs mij gelukkig dat ik de serie Band of Brothers helemaal gekeken heb, zodat ik ook een beetje met Peter en Evert kan meepraten over dit onderwerp. Helaas valt dit plan vrij snel af: er is om de een of andere reden geen enkele huurauto meer te krijgen in Munchen, en die hebben we toch echt nodig. We besluiten een andere historische plek te bezoeken: concentratiekamp Dachau. ‘Even een middagje depressief worden’ zeggen we half-lachend. En depressief worden we, een klein gebied waar op het hoogtepunt meer dan 60.000 mensen zaten en velen het niet overleefden, inclusief ovens en gaskamers. De laatste zijn in de praktijk nooit gebruikt, althans niet hier, maar uberhaupt het feit dat het gebouwd is is al genoeg om even stil te zijn. En de wetenschap dat dit nog een klein kamp was, in verhouding tot de kampen in Polen, maakt het niet beter.

Met de trein reizen we terug naar het centrum en ons hotel. Peter heeft mijn Nintendo DS in gebruik genomen voor Grand Theft Auto: Chinatown, maar ik ben helaas de oplader vergeten, en dus ontstaat er een klein drama: geen NDS meer. Geen probleem, voor 9 euro kopen we een nieuwe adapter ergens in een winkeltje in de metro. Opnieuw een drama als we terug zijn in het hotel: het blijkt het verkeerde stekkertje. Dus op zoek naar de mega store ‘Saturn’, en we hebben de juiste oplader. Ook voor Evert en mij is het geen pretje als Peter een dag lang chagerijnig is dat ie geen NDS kan spelen, dus dit creert een win-win situatie zullen we maar zeggen.

’s Avonds eten we een hapje in een restaurant in het centrum en drinken een paar biertjes op een werkelijk prachtige omgeving, midden in de stad. Er is een soort festival met typische Duitse ‘liederen’, waar wij een duidelijke mening over hebben, maar het is daardoor wel druk en gezellig overal. Opnieuw heel statige bediening van obers geheel in pak. Prachtig. Tevreden lopen we terug naar het hotel, om daar nog wat meegenomen wodka naar binnen te slaan en te gaan slapen.

De volgende dag is het alweer zondag, en komt de terugreis. Eerst besluiten we nog een uurtje in een enorm park te gaan liggen, om vervolgens rond 2 uur op de Haupt Bahnhof de trein terug te pakken. Een hele operatie, want er zijn railwerkzaamheden ergens in het Ruhrgebied zodat we via Eindhoven terug gaan. Een uitdaging, want ik vertrek immers de volgende ochtend vroeg alweer naar Rusland, dus heel handig is het niet als ik veel te laat thuis kom. Maar ik leg me er bij neer, en kom uiteindelijk rond 11 uur thuis, en pak in een uurtje mn tas uit, en meteen weer in, en ga gauw slapen.

Een bijzonder weekend. Mooie stad, leuk gezelschap, uitstekend weer en prima hotel, en dan ook nog meteen erachteraan door naar Rusland, waar ik zeer naar uit kijk. Het leven is goed.