Boom

Ik loop van project naar project. In de regio Durban heeft Be More 9 projecten, waarvan ik er nu 8 heb gezien in 2 dagen tijd. Overal race ik, samen met Tamara, de regio coordinator, en Michel, de Be More oprichter en director, langs, om een indruk te krijgen. Het ene project is nog helemaal in de beginfase, het ander al zeer volwassen. Een bezichtiging van een boerderij als kindertehuis.  Een gesprek met de oprichter van een project voor straatkinderen. Een  weeshuis, midden in een woonwijk. Een opvanglokatie voor verkrachte baby’s en kinderen. Een women en children shelter.

Het is niet altijd gemakkelijk voor me om een voorstelling te maken van het project. De mensen die ons rondleiden zijn allemaal gepassioneerd ermee bezig, en ik heb diep respect waar ze mee bezig zijn. Soms heb je ineens een kind in je armen en komt het dicht bij, soms is er niemand, alleen de ruimtes. Toch zijn er meerdere momenten die indruk maken.

Zo stond ik dinsdag in een soort krot van een boerderij. Dit is een weeshuis. De omstandigheden zijn slecht. Het dak stuk, de matrassen eeuwenoud, weinig privacy. Meerdere gebouwen, wcs niet goed op orde. Het ruikt er muf en soms naar urine. Een grote zaal met allemaal oude bedden. Het ontroert me. Hier valt veel te doen voor Be More vrijwilligers. De potentie en de wil is er. Er moet gewerkt worden, geen moeilijk werk, maar simpele dingen als schilderen, timmeren, voor de kinderen zorgen enzovoort, en dan wordt het beter.

Dinsdag stonden we ook bij Agape, een kinderverblijf. Hier is het allemaal begonnen met Be More, want hier hebben Michel en Jetske ooit een paar maanden vrijwilligerswerk gedaan, om het daarna nooit meer los te laten. Michel wordt bestormd alle kinderen. Het lijkt wel of iedereen hem kent, wat een enthousiasme. We lopen naar achteren, en daar staan ze: 3 gloednieuwe gebouwen, gemaakt met geld van de televisieaktie (guldens inleveren) op TV gelderland, een tijd terug. Onderdak, luxe, een eigen huis voor tientallen kinderen. Gelukt!

5 meter van het huisje waar Michel en ik in logeren, in de achtertuin van Jackie, staat een 2e huisje, en daar loopt ook een mini projectje: 2 kindertjes, van een paar jaar oud, worden steeds verzorgd door vrijwilligers van Be More. Het duurt even voordat ik doorheb dat dit geen gewone kinderen zijn: opgegroeid in een bordeel, en de meest verschrikkelijke dingen meegemaakt. Maar hier worden ze verzorgd en houden er mensen van ze. Wat goed.

Vandaag werd ik naar de ‘Tree’ gestuurd. Een grote boom waaronder vrouwen uit de omtrek die het moeilijk hebben een keer in de week samenkomen en met elkaar bidden, zingen en praten. Zeker de helft van de vrouwen heeft HIV. Als man wordt verwacht dat je op de achtergrond zit. Women empowerment. Wat een kracht, wat een energie.

Bij Bobbi Bear spreek ik met een groep vrijwilligers. Allemaal vrouwen. Ze steunen de baby’s en kinderen die verkracht zijn, en grote kans op HIV. Ze zien de kinderen soms een paar uur na de verkrachting, in de meest verschrikkelijke omstandigheden. Ze gaan mee naar rechtzaken. Ze doen aangifte. Ze lachen en huilen samen. Ze leren veel, over de kinderen, over Zuid-Afrika, maar vooral ook over zichzelf. De doelstelling van Be More; een brug slaan tussen de wereld in Europa en in Afrika, is helemaal gelukt. Als ik zeg dat ze trots mogen zijn op wat ze doen zeggen dat ze dat iedereen dat zegt maar dat ze het zelf helemaal niet zo beleven. Maar als ik zeg dat ik toch wel aan hun zie dat het soms zwaar is en afzien is, valt het stil.

Het werkt dus, het kan, werken aan goede doelen, sociaal zijn, elkaar steunen, elkaars landen en culturen beter begrijpen. Het zijn kleine stappen, soms een stap terug, je moet geen wonderen verwachten. Maar het is me duidelijk geworden de laatste 2 dagen: het heeft zin.