Kale Bas

Het begint te regenen, en wij arriveren op Kalebas, de campsite ooit opgezet door Kale Bas, een lange Nederlander uit Groningen.  Kalebas werd door de anderen beschreven als een soort paradijs, dus mijn verwachtingen waren hoog gespannen. Maar een hoofdpijn, een regenbui en het feit dat we in het donker aankwamen maakte dat ik het nog even niet helemaal zag. Het hielp niet dat ik wilde douchen en dat de ‘warme douche’ wel een erg klein straaltje was, van ver boven de 40 graden. Dat bleek bij de 2^e keer douchen overigens aan de kranen te liggen die je moet ‘manipuleren’ en dan komt het qua douche allemaal goed. De lichte tegenvaller werd echter ruimschoots gecompenseerd door de pizza’s die we bestelden. Deze pizza was net iets anders dan die van de Albert Heyn, die ik zoals bekend vooral gewend ben. Door compleet gebrek aan economie en grootschalige distributie in Uganda wordt alles ingekocht op micro economie nivo; oftewel: de buurman met z’n tuintje. De pizza was dus geheel gemaakt van lokale ingredienten, en smaakte alleen al daarom meer dan voortreffelijk. Dat overkwam me overigens niet alleen bij de pizza, maar eigenlijk bij het alle eten tot nu toe; het feit dat het handgemaakt is, tot en met de ingredienten aan toe, maakt het al bijzonder.

Na de pizza nuttigden we nog wat drankjes en vroegen we of de open haard aangezet kan worden. Langzaam wordt het me duidelijk dat we de enige zijn, en dat de gehele campsite eigenlijk maar een man of 10 tot 20 kan bevatten, dan is het vol. Lekker rustig dus. Hoe ze er financieel mee rondkomen is me echter niet helemaal duidelijk. Na een tijdje leer ik ook dat het personeel er eigenlijk 7×24 uur is, en er ook woont. Je hebt William, hij doet de bediening, en roept bij elke terugkomst naar de campsite ‘welcome back’, zo enthousiast dat wij bij de 3^e keer dat we terugkomen al uit het raam van de Jeep ‘welcome back’ schreeuwen om hem voor te zijn en kijken hoe ie reageert. Daarnaast is er een bewaker, die nooit schijnt te slapen, althans niet zoals wij slapen. Hij heeft een grijze regenjas aan, en sneakt steeds rond, zodat al snel de associatie wordt gelegd met de film ‘I know what you did last summer’, waarin een moordenaar in een grijze regenjas ook rondloopt en mensen op gruwelijke manier vermoord. Niet de meest handige associatie als je ‘s nachts om 4 uur naar de wc strompelt en opschrikt van een man die op de bank ligt te slapen in een grijze regenjas. De bewaker is overigens erg goed in het opzetten van het kampvuur/open haard, dus we zijn er blij mee. Er is nog meer personeel , en de 2 vrijwilligers van Be More die al 3 weken op Kalebas zaten kennen ze erg goed, maar voor mij was het te kort om de anderen te leren kennen.

Iedereen gaat vroeg naar bed, rond 11 uur. Ik probeer dat ook, maar omdat mijn Nederlandse klok 9 uur zegt (er is 2 uur tijdsverschil tussen Uganda en Nederland) word ik midden in de nacht wakker en doezel wat door.  Ik val gelukkig in slaap en word wakker om 8 uur ‘s ochtends door honderden vogeltjes die kwetteren, gecombineerd met een klas die zingt, dat over het meer waar we vol over uit kijken (vanuit de tent) echo-t. Een onwaarschijnlijke en unieke ervaring.

Nu ik wat fitter ben, en de zon schijnt, krijg ik meer de kans om Kalebas op z’n kwaliteiten te beoordelen. En ik kan niet anders zeggen: het lijkt hier wel een filmset. Kalebas ligt aan lake Bunyony, een prachtig meer. Er staan tenten op palen, zodat je hoger zit, het gras is erg groen, zoals alles hier en alles is goed verzorgd.

Na een bananen pannenkoek gaan we een kijkje nemen bij de school waar Stijn en Lotte 3 weken rondgelopen hebben om te zien of het een geschikt partnerproject is. We stappen in de 4×4 jeep en rijden de berg op, om met uitzichten beloond te worden die zelfs in Spanje of Zuid-Frankrijk zeldzaam zijn. Hier zijn echter geen toeristen, alleen Ugandezen. Werkelijk schitterend.

De school zelf is voor mij een nieuwe belevenis. Ik ben al heel lang niet meer in een basisschool geweest, dus ik was zeer benieuwd. Het komt er op neer dat er 2 klassen naast elkaar zitten, vrijwel in de buitenlucht, maar wel overdekt, en dat ze het leren hier doen met stampen. Oftewel: eindeloos hardop met z’n allen herhalen van bv het alfabet of de cijfers van 0 tot 10. Dat wordt in vlekkeloos Ugandees-Engels uitgesproken, dus dat betekent: ‘Wan, Toe, Trie, Voor etc etc’. De kindjes van 4 tot 6 jaar worden een voor een voor de groep geroepen, en dan roept hij/zij eerst het getal/cijfer op, en daarna de hele groep.

Onze komst verstoort de les volledig. Alle kindertjes werden compleet afgeleid door zo’n grote hoeveelheid mzungu’s. Na een half uur was de lunchpauze, en na enige voorzichtigheid konden de kindertjes hun nieuwsgierigheid niet meer bedwingen en kwamen op ons af. Ik heb in ieder geval mijn fitness voor de dag weer gehad door als een soort levend klimrek gebruikt te worden. Michel en de anderen voerden gesprekken met de mensen die het project opgezet hadden, terwijl wij naar een naburig ronduit spectaculair uitzicht over Lake Bunyony reden.

Het avondprogramma werd een hapje eten in Kabele, waar we helaas zeker 3 uur op pizza’s moesten wachten, om vervolgens te ontdekken dat de pizzabodem nog zo ongeveer deeg was. Kleine teleurstelling, maar geen probleem: terug naar Kalebas om daar William en anderen een hartverzakking te bezorgen door nog laat op de avond 7 pizza’s te bestellen. Opnieuw bij de open haard sloten we de dag af. Ik heb nog een uurtje in alle rust naar het meer en de omgeving zitten kijken, wat een prachtlokatie. Eens kijken hoe het allemaal gaat lopen de komende tijd, maar als ik de kans krijg kom ik hier zeker nog een keer terug. Dit bezoek was te kort.