De eerste indruk is belangrijk, want je hebt hem namelijk maar 1 keer. Daarna is het de 2e of 3e, en is het nooit meer hetzelfde. Je raakt gewend aan dingen en je begrijpt eigenlijk niet meer waarom je je er eerst over verbaasde. Dus toen we landden op Entebbe airport, Uganda, om 8 uur ’s ochtends, probeerde ik de eerste kennismaking met Uganda zo goed en bewust mogelijk te ervaren.
Het eerste dat me opviel, vanuit het vliegtuigraampje, waren de ‘platte bomen’. The Lion King bomen zeg maar, net alsof iemand er van bovenop opgeduwd heeft en ze nu een mooie vlakke bovenkant hebben. Dat was dus al een goed begin. Daarna uit het vliegtuig. Ik verwachtte hitte, want ik wist dat het al boven de 20 graden was, maar verwachtte niet de klamheid van de hitte. In al mijn wijsheid had ik bedacht dat Uganda een landklimaat heeft, dus minder vochtig. Maar dat bleek een misvatting. De aankomsthal van Entebbe leek veel op vliegvelden zoals ik ook gezien heb in Oost Europa, een rommelige hal, met muren die wel een likje verf konden gebruiken. Voordat we verder konden moesten we een visum kopen, 40 euro’s, en het geld werd gewoon in een houten la gekieperd, waar ook allerlei ander geld dwars door elkaar lag. Hoe ze aan het eind van de dag de rekening opmaken, ik heb geen idee.
Na het desondanks soepel verlopen kopen van een visum en bij de bagageband bij aanlopen al onze backpacks zien verschijnen, konden we meteen door naar de uitgang waar Sander, onze gastheer, rondleider en chaffeur voor de week, ons al opwachtte. Dus kwart over 8 reden we naar het hostel waar we heen moesten. De weg waar we overheen reden was slecht, met veel zand aan beide kanten, en nog veel meer houten hokjes, winkeltjes. En palmbomen, en veel groen. En vooral enorm veel mensen. Allemaal zwart, want het zou zo nog een dag duren voordat ik nog een blanke (buiten het hostel) zou zien. Om de een of andere reden had ik verwacht dat Uganda een gemixd land zou zijn, maar dat bleek geheel niet te kloppen.
Sander vertelde enthousiaste verhalen, maar ik had moeite om ze te volgen, omdat ik aan de ene kant mn ogen uit keek naar de wereld om me heen, en aan de andere kant net de hele nacht gevlogen had, met een paar uurtjes in het vliegtuig. Sander reed veilig, maar overal links en rechts staken mensen over, reden auto’s dwars door elkaar, borden en stoplichten nergens te zien, dus het werd me al snel duidelijk dat er in dit verkeer maar 1 regel geldt: het recht van de sterkste. Dus dat betekent dat een bus gewoon altijd volgas overal doorheen knalt, een jeep iets minder hard, fietsers moeten al meer opletten en voetgangers, tja.
Desondanks kwamen we veilig aan in het hostel, dat net een week geleden door Sander gestart was, ontmoeten we Jetske en Jeroen, Be More vrijwilligers die er al 3 weken eerder waren, en konden we even uitrusten van onze reis. In Uganda!